انسان چه قدر به مرگ نزديک است و در عين حال چقدر آنرا دور مي پندارد و از آن غافل است! آقاي حايري يک ماه پيش فرمود):(خواب ديدم عزراييل را به من فرمود:شما بايد استراحت کنيد.))

با اينکه ميدانيم خواهيم مرد،بلکه هر شب درعوالمي از برزخ مي رويم که هيچ اختيارش دست مانيست،قرآن مي فرمايد:

« قَضَي عَلَيهَا اُلمَوتَ»(1)

مرگ را بر آن به صورت حتمي نوشته است.

و هم چنين مي فرمايد:

« فَيُمسِکُ اُلَّتِي قَضَي عَلَيهَا اُلمَوتَ وَ يُرسِلُ اُلا َخرَي»(2)

آن گاه جان کسي را که خداوند مرگ او را حتمي نموده نگاه ميدارد و ديگري را رها ميکند.

و در سجد? نخست بعد از بيدار از خواب براي انجام نماز شب مستحبّ است گفته شود:

«ألحَمدُ للهِ الَّذي أحياني بَعدَ ما أماتَني»(3)

سپاس خدايي را که بعد از مرگ،زنده گردانيد.

با اين همه،اين گونه از مرگ غافل هستيم!بله،اشخاصي بودند که هميشه مهيا و منتظر مرگ بودند.

منبع:نکته هاي ناب از آيت الله العظمي بهجت

1-زمر،42.

2-زمر،42.

3-اصول کافي،ج2،ص539؛منلايحضرهالفقيه،ص480.

بسم الله()