گم گشته‏ام تو بودى و کردم چو ديده بازديدم به آسمان و زمين و به بام و در

تابنده نور توست

هرجا ظهور توست

ديدم به هيچ نقطه تهى نيست جاى تو

خوش مى‏درخشد از همه سو جلوه‏هاى تو

اى مبدأ وجود!

از کثرت ظهور، نهان شد که کيستى

از هر چه ظاهر است، تويى آشکارتر... مستور نيستى

نزديک‏تر ز من به منى، دور نيستى

تو آشکاره‏اى... من زين ميان گُمم

کور ار نبيند، اين گنه آفتاب نيست

نقص از من است، ورنه رُخت را حجاب نيست.

اى مهربان خداى!

در قلب من تبى است گدازان و دردناک

احساس مى‏کنم که به کانون جانِ من

سوزنده آتشى است که سر مى‏کشد به اوج

احساس مى‏کنم عطشى مست و بى قرار

اندر فضاى هستى من مى‏دود چو موج

اين سوز عشق توست،

در من، چو جان نهان

احساس مى‏کنم،

درمان نسازد اين تبِ من جز دواى تو

زائل نسازد اين عطش، الاّ لقاى تو

اى مهربان خداى!

احساس مى‏کنم خلأيى در وجود خويش

کان را نمى‏برد ز ميان، جز پرستشت

اى نازنين خداى

احساس مى‏کنم که بود در سرشتِ من

سوزنده، يک نياز

داغ نياز را نزدايد ز سينه ام

جز لذّت پرستش و جز نشئه وصال

مخمورى مرا به جز اين مى، علاج نيست

مطلب عيان بود، به بيان احتياج نيست

اى مهربان خداى!

تو، راز جان و مايه سرمستى منى

تو هستى منى

در عمق فکر و پرده جانم تويى، تويى

آرام دل، فروغ روانم تويى، تويى

هرجا نگاه مى‏دود، آنجا نشان توست

روشنگر وجود، رخِ دلستان توست

). سرود سحر حجت الاسلام بهجتى شفق، ص68)

بسم الله()