در بين راه کربلا پس از اتمام حجّت هاي فراوان، آنگاه که مردم پراکنده شدند و جز هفتاد و دوتن کسي باقي نمانند. امام حسين(عليه السلام) در يک سخنراني ارزشمند، ارزشها و فضائل اهل بيت پيامبر(صلي الله عليه و اله وسلم) را مطرح فرمود:

امام حسين(عليه السلام) فرمود:

(هما نا وقتي خداوند بزرگ، آدم را آفريد و اندام و خلقت او را اعتدال بخشيد، نام هر چيزي را به او آموخت، و او بر فرشتگان نمود، و نور حضرت محمّد و علي و فاطمه و حسن و حسين را بر صٌلب آدم نهاد بگونه اي که نور آنان همه جا را روشن کرده بود ، بر افٌق هاي آسمان ها ، پرده ها ، بهشت ، کرسي ، و عرش الاهي همه جا نوراني کرد.

پس خدا فرشتگان را فرمان سجده بر آدم داد تا او را بزرگ شمارند.

خدا آدم را بر تري داد بدان علّت که نور پنج تن را در بر دارد و آسمانها را روشن کرده اند.

پس هم? فرشتگان بر آدم سجده کر دند جز ابليس که از فروتني برابر عظمت پروردگار سرباز زد و از فروتني برابر انوار ما سرپيچي کرد در حاليکه هم? فرشتگان فروتني کر دند و سجده نمودند پس شيتان خود را بزرگ پنداشت و بالا تر دانست ، که به علّت سر پيچي و خود بزرگ بيني از کا فران شد). (1)

پا ورقي:

(1) 1- تفسير امام عسکري(عليه السلام) ص217

     2- بحار الانوار ج 11 ص149

    3- دمعة الساکبة ج 4 ص 270  

بر گرفته از کتاب فرهگ سخنان امام حسين (ع)

بسم الله()