هشت فایده مسجد

قالَ الْحَسَنُ ابْنُ عَلِىٍّ - عَلَیْهِ السَّلامُ - :

«مَنْ اَدامَ الْاِخْتِلافَ اِلَى الْمَسجِدِ اَصابَ اِحْدى ثَمانٍ: ایَةً مُحْکَمَةً وَ اَخاً مُسْتَفاداً وَ عِلْماًمُسْتَطْرَفاً، وَ رَحْمَةً مُنتَظِرةً وَ کَلِمَةً تَدُلُّهُ عَلَى الْهُدى اَوْ تَرُدُّهُ عَنْ رَدِىٍّ وَ تَرَکَ الذُّنُوبَ حَیاءً اَوْخَشْیَةً«کسى که همواره به مسجد (براى اقامه نماز و غیره) رفت و آمد کند، یکى از این هشت‏فایده به او برسد:

1. استفاده از آیه روشنى از قرآن.

2. یافتن رفیق نیک.

3. فراگیرى علم تازه.

4. برخوردارى از رحمتى که در انتظارش بود.

5. شنیدن سخنى که راهنماى راه باشد.

6. از انحراف در امان باشد.

7. موجب ترک گناه از روى حیا شود.

8. موجب ترک گناه بر اثر ترس گردد.»»[تحف‏العقول، ص (258)

بسم الله()

گم گشته‏ام تو بودى و کردم چو دیده بازدیدم به آسمان و زمین و به بام و در

تابنده نور توست

هرجا ظهور توست

دیدم به هیچ نقطه تهى نیست جاى تو

خوش مى‏درخشد از همه سو جلوه‏هاى تو

اى مبدأ وجود!

از کثرت ظهور، نهان شد که کیستى

از هر چه ظاهر است، تویى آشکارتر... مستور نیستى

نزدیک‏تر ز من به منى، دور نیستى

تو آشکاره‏اى... من زین میان گُمم

کور ار نبیند، این گنه آفتاب نیست

نقص از من است، ورنه رُخت را حجاب نیست.

اى مهربان خداى!

در قلب من تبى است گدازان و دردناک

احساس مى‏کنم که به کانون جانِ من

سوزنده آتشى است که سر مى‏کشد به اوج

احساس مى‏کنم عطشى مست و بى قرار

اندر فضاى هستى من مى‏دود چو موج

این سوز عشق توست،

در من، چو جان نهان

احساس مى‏کنم،

درمان نسازد این تبِ من جز دواى تو

زائل نسازد این عطش، الاّ لقاى تو

اى مهربان خداى!

احساس مى‏کنم خلأیى در وجود خویش

کان را نمى‏برد ز میان، جز پرستشت

اى نازنین خ